JOYCHETTAN - JOY CV, Assistant Librarian, Sacred Heart College

What can be said about Joy chettan - സുമുഖൻ, സുസ്മേരവദനൻ, ജരാനരകൾകതീതൻ - that was the impression I had about him. I asked him how he was managing to keep his hair still black in spite of having passed retirement age. He said it was natural, and he had no help from Godrej family of products! But when I see Joy chettan now in the coffin, I observe the drastic transformation that has taken place - in the process of illness, his smart appearance had turned into what was a ghost of his former self.  The section of hymn in the funeral rites goes thus: ക്ഷയമുള്ളോനക്ഷയനാകും മർത്യതയേവം സകലേശൻ നിതരാം നൂതനമാക്കുന്നു.  We have witnessed the ക്ഷയം of the physical presence of Joy chettan.  We believe and hope that we will witness God's power that makes our beings അക്ഷയം.

Joy chettan brings to me the memory of three trips: The first was when last year, he decided to go to Holy Land.  He was cheerful and matter of fact. He spoke about the trip and its organizers – Chavara Cultural Centre (of which he had been a part earlier). On his arrival, he came to the office, shared his enriching experience in the Holy Land, saying that it was worth the while going there, and in spite of some bad experience regarding arrangements, it was indeed a good experience.  He had brought some memento for me – perhaps, it was a rosary, and it remains on my desk even now!

The second trip that comes to my mind was his trip last October to Vellore.  That was when I realized that he had some problem.  He came to the office –serene, but concerned; matter of fact, but hopeful.  He said that there was a big growth and it needs to be removed.  We don’t know what is in store.  However, let us try on our part.  Please remember in prayers.  He went off hopeful and rather cheerful.  However, after reaching Vellore, it was not much of an enthusiastic voice that could be heard over phone - a voice sounding tired, but still eager to share. Perhaps the long wait for actual treatment and lack of appetite and consequent reduction in food intake, might have made him already very weak.  On his return, which I came to know much later, I visited him, and was shocked to see his healthy frame wilting into what could have been his ghost.

Though I had a few other visits with him at his residence and at Cherthala, always he sounded hopeful – even amidst excruciating pain that made his nights sleepless.  I believe he was hopeful beyond hope, for he realized that there is no return.  While describing his status he was asking, achchanu manassilakunnuntallo,?

The third of his trips, we are now witnessing – he is to go from here to Kaduthuruthy, and from there to ‘the Ever Ever Land’ a trip that would take him beyond us for now, but will enable us to meet again as  part of that great spread of love. In the last two months, he had undergone severe sufferings, and I hope that will make him all set and purified for this great pilgrimage to the realm of lasting happiness.

Joy chettan was a man who celebrated his life with contentment – never being a complaint box, never bickering about his rights and the compensations he would deserve, rather working meticulously, doing his duty, he built good and lasting relationships. It was never his way to haggle or complain regarding the pay pack.  With what was given, he tried to live – a life of contentment.  Perhaps it was his weakness, perhaps it was his merit as well. All the same, with those limited resources, Joy chettan and wife Josephine built a little neat nest for them in the presently attractive residential area of Maradu. His two boys – Jijo and Joel have fared well – the former with an M. Com from S.H. currently as faculty in Bharata Mata College, and Joel pursuing M. Tech in Kanjirappally. The entire family has been an active unit in the Church related activities. The resignation and the serenity with which the family had accepted the reality of the illness was commendable.

  

He was keen on maintaining relationships – and the various echelons of authority was not a barrier for him – he had ‘friends’ among all of them – management, faculty members, admin staff, students, former students – a host of friends nurtured on good will.  He also saw to it that when an alumnus got a recognition, it was brought to the attention of the authorities and was in turn, contacted and appreciated by the authorities. Joy chettan prided himself to have been brought up by the CMI fold – initially at Chavara, and later on at Sacred Heart’s. 

As the psalmist says, “My heart and soul rejoiced, when they told – let us go to God’s house”. (Ps 122).  This may be very true with Joy chettan, who had really been suffering in the past few months.  As St. Paul say in his letter to Thesselonians, ‘let us comfort one another’ with the hope that we shall all be with HIM – as this trip he takes would take him away from this limited world to that unlimited space of peace, where we shall all join and shall be ONE WITH HIM.

Dear Joy chettan, REST IN PEACE!

P.S. April 14, 2017.  Day before yesterday was the first anniversary.  Jijo, his son had come and invited me to come home for lunch.  I had noted it down, but had forgotten all about it.  However, around 1 pm, I was feeling hungry, but was resigned to sit aright and be in the office.  Then, office superintendent asked if I weren't going for the lunch.  After a moment, it registered with me, and I said 'oh yes'! And we went together.  
There was a pretty good crowd.  Fr. Provincial was there (as usual, in time!) and some token prayers were already done.  Also Fr. Jimmy the parish priest.  And then, I too joined for lunch. Avoided the plastic coated banana leaf, and got my lunch served in a washable plastic plate.  Joy chettan's wife was telling the guests - father had come all the way up to Cherthala to visit Joy.  We will never forget etc.
Now Jijo is trying his luck with civil service.  I hope he gets through - He had a bank job, which he left, then he had some effort at teaching at Bharthamatha College.  Now it's the PSC! I wish him the very best!

SCHOOL FESTS & THEIR NAMES

There is some creativity - not some, a lot of creativity, and grooming - happening through the school fests.
The very titling itself is an act of creativity.  At least someone applies mind - either from his/her (most likely her) repertoire of knowledge, or by meditating, deliberating and choosing. More than often, it's just a fancy name, and not really a meaning-making effort. Regret to say, that neither the organisers (including the comperes), nor the audience or participants are really bothered or inquisitive about them.
One of them was named AEVUS - I was curious to know what it was - but, there was hardly any mention of it by the compere. However, I feel happy about myself that I am curious enough to look around and seek meaning of such titles. AEVUS - A word that came across me for the first time - as I can recall! It is tickling my curiosity.  Now these new gadgets come really handy.  When I noticed it, I felt like consulting my friends sitting around, but sensed that it would be of no avail. In all likelihood, 'it was all greek & latin.  Then the dictionary app in the android is there! However, it could reach only up to 'm'.  Then, that was better! Yes, it was latin ( I should have guessed). In Scholastic philosophy, the aevum (also called aeviternity) is the mode of existence experienced by angels and by the saints in heaven. In some ways, it is a state that logically lies between the eternity (timelessness) of God and the temporal experience of material beings.  Back at the desk, (google se bachke kahan jayega?) discovered aevus-i (masculine) means time of life, age, old age, generation etc. I think the school should rename it aevum, as that appear more suited for the occasion they claim or try to create.  In all the compering that sense of the word was not heard coming out. It would have made at least some people richer by a word!
Another was, Jahres Tag  (CKC, Ponnurunny).  This appeared more like German to me.  Most likely it means 'Annual Day'.  Yeah, as I guessed, it means anniversary.  Jahrestag is the way in which the e-resources showed it.  Again there was hardly any mention by the organisers about this title.  I am also curious as to why they had to use a mere German translation for that.
Elysium - was another title - The place at the ends of the earth to which certain favoured heroes were conveyed by the gods after death.  It meant something like a desirable place - a paradise? Again, here, I didn't listen to any mention or reference to the title or its inspiration. 

They, usually at schools, take great trouble to have the invitations and the programme chart prepared. At times, they are handwritten, with the invitation specially designed, in a particular shape or colour, also showing forth some artistic or symbolic aspects - like care for the environment etc. through these media. 

An important aspect of such organising is that of 'mementos' (often mis-spelt  and mispronounced as momentos/momentum) for the guests. Even if we make clear that we don't require it, they feel embarrassed without giving some such tokens.  Usually, for a person like me, they are burdensome, unnecessary and only adding to generation of waste. Sometimes, there is no point in refusing as it has been customized for you. I would rather have the money as it could be put to good use or personal need. In such cases, as far as I am concerned, for the outreach or extension activity.  But this is a very difficult principle to drive home with the typical organiser.

For me, the typical organiser becomes a villain when s/he is adding flex annoncements, providing bouquets which are often wrapped or held together with (avoidable) plastic, which are dumped else where. As our celebrations become more sophisticated, as it is bound to happen after every year, there is greater amount of waste being generated - flex banners, arch(es) with thermocol for lettering, disposable plates and cups for tea and snacks, plastic wrapped gifts/mementos and plastic carry bags for carrying the gifts/mementos.  In addition, celebrations of this sort adds to environmental pollution by the plastic decorations (toranam), plastic water bottles for the individuals etc.  The last item has been a newer addition, and it is indicative of an affluent institution, if not society, and it's doing immense harm, and is a thoughtless act of unfriendliness for the planet, our Mother Earth.

Often they have only my being Principal of SH College, former HoD of Rajagiri, and a person instrumental to bring harita award for Rajagiri to introduce me. That is from the wikipedia, probably posted by my nephew Rahul Payyappilly-Palakkappilly.  [Thanks to him, in at least one place, I have been introduced as Fr. Payyappilly-Palakkappilly, a distinction in identity, we Palakkappilly try to make to distinguish ourselves from other Palakkappilly in our small world of Thevara - we have, Kiliyaatan (which, at least some of the more tharavaadis among us would allege - because they were the people employed to drive away the birds - kili aattaan - from paddy fields or paddy laid for drying!!)].  That may be because I am not in the habit providing some vital information which would make it impressive for the audience. That also makes me realise that there isn't much I can speak about, let alone boast about - as a good person, an administrator or an academician.  When the welcome or introduction stresses a bit too much of my environmental engagements, I tend to critically look at what and how the organisers violate this value and how they can better it.

Just taking a rough count of the past five years: KRL, St. Thomas, Rajagiri High School, Canosa School, St. Mary's (EM) - Ernakulam, St. Antony's School - Kizhakkambalam, Christ Thiruvalla, CKC Ponnurunny, Delta Public School, Campion School, Al Ameen Public School - Aroor, Kristu Jayanti Public School, Global Public School, Bhavan's Vidya Mandir - Kadavanthra, Bhavan's Eroor - these have been the schools I have been invited to, to address either school day or awards day or something of that sort.

As the CMIs have been very reluctant to call me, I should compliment them for the same - for their level is much higher, or they stick on to congregational hierarchy.

In some places they do with great sensitivity and sensibility - like a green plant or leaf as a welcome gesture or a thank you gesture.  In some places they add to our liabilities by dumping on us unnecessary and wasteful baggage. In one school, I was presented with a big pack which I had to carry home and on reaching, I was pained to see 6 statuettes of Our Lady - Now my next concern would be how to get rid of them.

As a principled stand on reducing pollution, I have tried to reach such venues by bicycle or motor cycle avoiding a car and reducing carbon footprint - usually the pattern is that a vehicle is sent for you - which implies four trips (back and forth two each!).

The quality of report presentation in schools has drastically improved with complete reliance on audio-visual materials, sometimes, with actual acting out of scenes, or sometimes presenting a thematic progression in events.  Very often they are recorded with student and staff involvement and with adequate video footage.

I make an effort to appreciate the efforts and persons, highlight some of the activities that stand out, link the meaning words of the school, if found relevant, and share some insights to inspire. To my regret, I find that more than often the school authorities seem blissfully ignorant of their motto and the possibility of a common meaning for inspiration from that. While the rest of the programmes would be in English, I make a choice from what the parents need - after asking their preferred medium - except in three places, it has always been Malayalam.

ICHAAYAN - A LIFE SANS AMBITIONS - 'നിലത്ത് നോക്കി നടപ്പ്'

പണ്ട് അപ്പൻ മരിച്ചപ്പോൾ, കുഞ്ചായന്ൻറെ  വലിയൊരു ആഗ്രഹമായിരുന്നു, അപ്പനെ കുറിച്ച് കുടുംബ ദീപത്തിൽ എഴുതണമെന്നു.  ഞാൻ എഴുതണമെന്നാണു ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതെങ്കിലും, എഴുത്തൊന്നും പുറത്ത് വരാഞ്ഞതിനാൽ, കുഞ്ചായൻ തന്നെ എന്നെ വിളിച്ചിരുത്തി ഡിക്റ്റേറ്റ് ചെയ്ത് എഴുതിപ്പിച്ചു. പിന്നെ, കുനിയൻതോടത്ത് അച്ചന്റെ  അടുത്ത് കൊടുത്തു എന്നാണ്  എന്റെ ഓർമ്മ.  അദ്ദേഹം അത് ചവറ്റ്  കുട്ടയിൽ നിക്ഷേപിച്ചു എന്ന് വേണം ധരിക്കാൻ. 

പിന്നീട് കുഞ്ചായൻ കടന്നു പോയി. കഴിഞ്ഞ വർഷം ഇച്ചായനും. രണ്ടു പേരും അവരുടെ പരിമിതമായ വൃത്തങ്ങളിൽ തങ്ങളുടെ തനിമയാർന്ന  ജീവിതത്തിൻറെ  മുദ്ര പതിപ്പിച്ചു കടന്നു പോയി എന്നാണ്  എൻറെ നിരീക്ഷണം.  എഴുതപ്പെടുകയും, ആഘോഷിക്കപെടുകയും ചെയ്യാതെ പോകുന്ന അനേകം നന്മയുടെ - തനിമയുടെ സാന്നിധ്യങ്ങൾ പോലെ.  പ്രകാശം പൊലിപ്പിച്ചു സ്വയം ഇല്ലാതായി തീരുന്ന കൊള്ളിമീനുകൾ!  

ചിലപ്പോൾ അപ്പനെ കുറിച്ച് കുഞ്ചായനു  തോന്നിയതും ഇതാവാം.  ആ ഓർമ്മ  നിലനില്ക്കണം എന്ന ആഗ്രഹമാകാം അപ്രകാരം ഒന്നെഴുതാൻ കുഞ്ചായനെ തോന്നിപ്പിച്ചത്. കുഞ്ചായൻ വളരെ വ്യത്യസ്തനായ ഒരുവനായിരുന്നു. തനി സാധാരണക്കാരനെ പോലെ നടന്ന ഒരു അസാധരണക്കാരൻ.  വേഷവും വാഹനവും ഒന്നുമല്ല. ചിന്താഗതി - പ്രവൃത്തി ഗതി! തികച്ചും ന്യായമായി കിട്ടാമായിരുന്ന പൈതൃക സ്വത്ത് (വലുതായൊന്നുമില്ലെങ്കിലും) തൻറെ ജ്യേഷ്ഠനു കൂടുത്തൽ ആവശ്യങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്ന് കണ്ടറിഞ്ഞ്  വേണ്ടായെന്നു വയ്ക്കാൻ ഉള്ള വലിയ മനസ്സ്! അതിലും അപ്പുറത്ത് തൻറെ സഹോദരിക്ക് ഒരു വീട് വയ്ക്കാൻ സ്വമേധയാ  മുന്നോട്ടു വന്ന് അത് ചെയ്ത് തീർക്കുന്ന വലിയ സന്മനസ്സ് - 'സഹോദരരുടെ കാവൽക്കാരാകാൻ ഉള്ള ദൈവ വിളി തിരിച്ചറിഞ്ഞ് കടന്നു പോയ  ചെറിയ ഇടങ്ങളിലെ ഒരു 'തഥാഗതൻ'!. 

തന്റെ അനന്തരവർക്കെല്ലാം ഒരു മെൻറെർ! അവർ ഓരോരുത്തരുടെയും, വളർച്ചയിൽ പിന്തുണയും, പ്രോത്സാഹനവും, മാർഗദർശനവും! സർക്കാർ ഉദ്യൊഗസ്ഥനായിരിക്കെ സർഗരചനയിലും സന്തോഷം കണ്ടെത്തി.  കൈക്കൂലിയെ ക്കുറിച്ചും കുഞ്ചായനു തനതായ കാഴ്ചപ്പാടായിരുന്നു. ആളുകളെ ദണ്ഡിച്ച് ഒന്നും മേടിക്കരുത് എന്നും, എന്നാൽ കിട്ടിയാൽ പോരട്ടെയെന്നും. കിട്ടിയതൊന്നും കൂട്ടിവയ്ക്കാനുള്ളതല്ലെന്നും - സന്തോഷിക്കാനും, നന്മയിലൂടെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനും ഉള്ളതാണെന്നും! ഇച്ചായനും കുഞ്ചായനും ആയി വളരെ പ്രത്യേകതയുള്ള ഒരു പാരസ്പര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. 

ഇച്ചായന് കുറച്ചൊക്കെ ഇൻവെസ്റ്റ്‌മെൻറ്റ് പ്ലാൻ പറഞ്ഞു കൊടുത്തെങ്കിലും, ഇച്ചായന് അത്തരം സ്ഥായിയായ പ്ലാനുകൾ ഒന്നും നിൽക്കില്ലായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു. തൈക്കട്ടുസ്സേരിയിലും, തുതിയൂരും കാക്കനാടും ഉണ്ടാക്കിയ ചെറിയ സമ്പാദ്യങ്ങൾക്ക് സംഭവിച്ചത് ആ നിലപാട് ആയിരുന്നിരിക്കാം. 

അവർ തമ്മില്ലും  ചില അകൽചകൾ ചിലപ്പോൾ  എങ്കിലും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട് - ഒരിക്കൽ അത്തരം ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ, കുഞ്ചായാൻ ഒരു നീണ്ട കത്ത് എഴുതുകയാണ് ചെയ്തത് - കുഞ്ചായാൻ എന്നോട്  പറഞ്ഞു : ചിലപ്പോൾ  ചില  കാര്യങ്ങൾ നേരിട്ട് പറയുന്നതിലും നല്ലത് എഴുതുന്നതാണ് എന്ന്. ആ എഴുത്തിന്  എന്ത് പറ്റി  എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. 

ഇച്ചായനോ അങ്ങനെ ഒരു എഴുത്തുകാരൻ ആയിരുന്നില്ല.  എഴുത്തൊക്കെ അമ്മച്ചി ആണ്  എഴുതിയിരുന്നത് - ഇച്ചായൻ  ഒരു വരി എഴുതിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ആയി.  പക്ഷെ, എന്നോ ഒരിക്കൽ, ഇച്ചായൻ ഒരു എഴുത്ത് എഴുതി എന്നാണ്  എൻറെ ഓർമ്മ.  വളരെ പ്രത്യേകത ഉള്ള ഒന്നായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. പ്രവാസി - സ്ഥിരവാസി ഇച്ചായനുമായി ഓർമ്മിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ 'എൻകൗണ്ടെർ' വല്ലപ്പോഴും പ്രത്യക്ഷനാകുന്ന ഒരു അപരിചിതനായ അധികാരിയുടെതായിരുന്നു, ഒളിച്ചും പാത്തും ഓക്കുന്നതാണെൻറെ ഓർമ്മ.  അടുത്ത ഘട്ടം, ഒട്ടൊക്കെ കളിപ്പിക്കുന്ന ഇച്ചായൻ  ആണ്. അതിന് ഉപായം  - സിസ്സർ സിഗരറ്റിൻറെ കൂട്. അതുപയോഗിച്ചുള്ള നിർദ്ദോഷമായ പടക്കം. പിന്നെ, ഈസ്റ്റർ - ക്രിസ്മസ് അവസരങ്ങളിലെ പടക്കം പൊട്ടിക്കലും, നക്ഷത്രം കെട്ടലും. നക്ഷത്രം, 

അധികം വൈകാതെ ഞങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമായി. പക്ഷെ പടക്കത്തിൻറെ കണ്ട്രോൾ ഇച്ചായൻറെ പക്കൽ തന്നെയായിരുന്നു കോഴഞ്ചേരിയിലെ വള്ളക്കാലി ആയിരുന്നു ഇച്ചായൻറെ 'ബോസ്സ്'. - അവിടെ നിന്നും പയ്യെ ഇച്ചായൻറെ സാന്നിദ്ധ്യം സ്ഥിരമായി വന്നത് ഞാൻ ഒരു 5-6 ക്ലാസുകളിൽ പഠി ക്കുമ്പോൾ ആയിരുന്നു. അതിനിടക്ക്, ഞങ്ങളെ, രാജേട്ടനെയും എന്നെയും തന്റെ പണിസ്ഥലങ്ങൾ കാണിക്കാൻ കൊണ്ടുപൊയ്യതോർക്കുന്നു.  കോന്നിയിൽ ആന കൊട്ടിലിനു സമീപം, അച്ചൻകോവിലാറിന് കുറുകെ നിര്മിക്കുന്ന പാലത്തിന്റെ മേൽനോട്ടം  ഇച്ചായനായിരുന്നെന്നു തോന്നുന്നു.  ഇചായാൻ ശട്ടം കേട്ടിയതനുസരിച്ച് സേവ്യർ  ചേട്ടനാണ് എന്നെയും, രാജേട്ടനെയും കൊണ്ടുപോയത്. മൂന്നാം ക്ലാസ്സിൽ ആയിരിക്കണം. അത്ര മനോഹരമായ പുഴ, ചായക്കടിയിൽ ബ്രേക്ഫാസ്റ്റ്.  ഉച്ചക്ക്  നല്ല പച്ചക്കറി ഊണ് തൂക്കു പാത്രത്തിൽ എത്തും. പണി സ്ഥലത്തെ വിവിധ ജോലികൾ  കാണുക.  ഇന്നോ അന്നോ വിലമതിക്കാനവാത്ത  ഒരു 'ട്രിപ്പ്‌  ആണ് കരഗതമായത്‌. അതിൻറെ ഒരു സന്തോഷം എന്തുകൊണ്ട് ഞാൻ മറന്നു പോയി എന്നെനിക്കറിയില്ല. 

അടുത്തത് ഒരു 'കോമ്പൻസേറ്ററി ഔട്ടിങ്ങ്' ആയിരുന്നെന്നു തോന്നുന്നു.  ഓർമയില്ല .  ഞാൻ മാത്രം - സേവ്യർ  ചേട്ടൻറെ 'ഗയിഡൻസിൽ' തന്നെ.  നെല്ലിമല അക്വഡക്റ്റ് നിർമ്മാണ സ്ഥലത്ത് ഒരാഴ്ച. പുഴ ഏതെന്ന്  ഓർക്കുന്നില്ല. പക്ഷെ, ആ പണി സ്ഥലത്ത് നിന്നിരുന്ന ആഞ്ഞിലി ചക്കയും, അവയുടെ ചുളയുടെ വലുപ്പവും ഓർക്കൂന്നു. ഒരു നാലെണ്ണം പൊതിഞ്ഞെടുത്തു വീട്ടിൽ  എത്തിച്ചതും.  ആ സ്ഥലത്ത് ഇച്ചായൻ  വന്നതായി തന്നെ ഓര്ക്കുന്നില്ല. ഉണ്ടെങ്കിൽ ഒരു പ്രാവശ്യം മാത്രം.  രണ്ടെടുത്തും, ഞങ്ങൾ വല്യ ലോഹ്യം ഒന്നും കാട്ടിയില്ല. തോന്നിയുമില്ല. എന്നും എന്ന പോലെ കാണുന്ന തീവണ്ടിക്കകത്ത് ആദ്യമായി  കയറിയതും, ഗുഹയിലൂടെ തീവണ്ടി പോകുമ്പോഴുള്ള ആ പ്രത്യേക അനുഭവവും എല്ലാം -  അന്നത്തെക്കാലത്ത്  ഒരു പയ്യന് കിട്ടാവുന്ന വലിയ നേട്ടമാണെന്ന് ഇന്ന് തോന്നുന്നു.  അതൊന്നും ഒരു വലിയ കാര്യമായി ഇച്ചായാൻ പറയുകയോ, അതിൻറെ ഒരു അടുപ്പം കാട്ടുകയോ ചെയ്തില്ല. 

വീട്ടിൽ  ഇച്ചായൻ സ്ഥിരമായതൊടെ, പ്രാർത്ഥനയുടെ കൺട്രോൾ ഒരു ചൂരലിൻറെ സഹായത്തോടെ ഇച്ചായാൻ ഏറ്റെടുത്തു - പക്ഷെ അതിൻറെ പ്രയോഗം ഭീഷണി ക്കപ്പുറം  ഒരിക്കലും ഞാൻ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് പറയുമ്പോൾ, മിക്കവാറും എൻറെ സഹോദരങ്ങൾ അതൊരു വെടി പറച്ചിലാണെന്നേ വിചാരിക്കൂ. പക്ഷേ സത്യം അത് തന്നെ. എന്നെ ശിക്ഷിച്ച ഒരേ ഒരു അവസരമേ എൻറെ ഓർമയിലുള്ളൂ. - എന്തോ ചെറിയ ധിക്കാരം പറഞ്ഞതിന് കൈ കൊണ്ട് ചുമലിനോ മറ്റോ ഒരു അടി.  ഞാൻ അത് തമാശാക്കി - 'തണുപ്പത്ത് നല്ല ചൂടായി' എന്ന് കോമഡി പറഞ്ഞു. ശകാരം അത്യാവശ്യത്തിനു കിട്ടിയിരിക്കുന്നു - കിഴക്ക്  അറിയാത്തതിന്, ചന്തയിൽ കേട്ട വർത്തമാനം വലിയ ഗമയിൽ പറഞ്ഞതിന്, സിസ്റ്റർ ഡൊനാൾഡിനോട് വഴക്കിട്ടതിന്, മോണോ ആക്ടിന് സമ്മാനം കിട്ടിയപ്പോൾ, 'ഈ കോപ്രായത്തിനേ സമ്മാനമുള്ളൊ' എന്ന് ചോദിച്ചതും.  അത്രയേ ഉള്ളൂ.  

ഇച്ചായൻ  ദിവസേന കുർബാനയിൽ പങ്കെടുത്തിരുന്നു.  പക്ഷെ, എല്ലാ ദിവസവും, കുർബ്ബാന  സ്വീകരണത്തിന്  സമാപനം കുറിച്ച് പപ്പൻറെ ചായക്കടയിൽ പോയി 'കമ്പനി'ക്കാരുമൊത്ത് ഒരു ചായ കുടിക്കുമായിരുന്നു.  പക്ഷെ പില്ക്കാലത്ത് ആ രീതി മാറുകയും, മുഴുവൻ കുർബ്ബാനയിലും പങ്കെടുക്കുകയും കുർബ്ബാന സ്വീകരിക്കുക്കയും ചെയ്തിരുന്നു.  

ഇച്ചായാൻറെ  ഫാഷൻ - കുഞ്ഞ് സ്റ്റൈൽ ഇന്ന് തിരിഞ്ഞ്  നോക്കുമ്പോൾ ഇച്ചായൻറെ തനതു ഫാഷനെക്കുറി ച്ച് മതിപ്പ് തോന്നുന്നു.   ഇച്ചായൻ  പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്നത് വളരെ വൃത്തിയായി തന്നെയായിരുന്നു. അതൊരു പ്രത്യേക സ്റ്റൈൽ ആയിരുന്നു. കോളർ ഉള്ള ഷർട്ട്, അതിൻറെ കീഴ് ഭാഗം ഒരു ജുബ്ബയുടെ കട്ട്; സൈഡ് പോക്കറ്റുകൾ ജുബ്ബ മോഡൽ; പ്ലേയിൻ ലൈറ്റ് കളർ - മിക്കവാറും ചാര, ഇളം നീല തുടങ്ങിയ കളറുകൾ.  അത് അലക്കിക്കഴിഞ്ഞ് തേച്ചിരുന്നതു കടയിൽ ആയിരുന്നു. തയിച്ചിരുന്നത്  മിനർവെ ടൈലേർസ് ആയിരുന്നു. കോളർ മുഷിയാതിരിക്കാൻ ആദ്യ കാലങ്ങളിൽ ഒരു തുവാല ഭംഗിയായി മടക്കി കോളറിൻറെ ഉള്ളിൽ വച്ചിരുന്നു. പിന്നെ പിന്നെ അതില്ലാതായി. ഒരു റേബാൻ ഗ്ലാസ്സും.  

പക്ഷേ, ഇച്ചായൻറെ തിരിച്ച്  വരവിനു ശേഷം, ചേച്ചിമാർ നിർബന്ധിച്ച് പയ്യെ കളർ  ഷർട്ടുകൾ, ടെറി കോട്ടൻ ഷർട്ട്  ധരിപ്പിച്ച് ഇച്ചായനെ മെയിൻ സ്ട്രീം ചെയ്യിപ്പിച്ചു. ഇച്ചായൻ  അതിനൊക്കെ നിന്ന് കൊടുത്തു എന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ ആശ്ചര്യം തോന്നുന്നു. ഒരു റിഗ്രെറ്റ്  -  ആ റേബാൻ ഗ്ലാസ്സിലും ആ ഫാഷൻ ഷർട്ടിലും ഇച്ചായൻറെ ഒരു ഫോട്ടൊ ഓർമക്കില്ല എന്നത്. 

അന്നൊക്കെ ചൂടു വെള്ളത്തിൽ കുളിക്കുക ഒരു രസവും ആഡംബരവും ആയിരുന്നു. ഇച്ചായന് ചൂട് വെള്ളം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു.അതിൻറെ  ബാക്കി അല്ലെങ്കിൽ പുട്ടു ചുടുകയാണെങ്കിൽ അതിൻറെ വെള്ളം. ഇതായിരുന്നു നമ്മുടെ ആശ്രയം.  സെമിനരി  പരിശീലനം കൊണ്ട്  ഞാൻ നേടിയ വലിയ സിദ്ധി ഇതൊന്നുമില്ലാതെ വളരെ എക്സ്ട്രീം സാഹചര്യങ്ങളിൽ സാധാരണ സൗകര്യങ്ങളോടെ സുഖമായി ജീവിക്കുക എന്നതാണ്. ഇച്ചായൻ  അക്കാലങ്ങളിൽ ഒരു ഇലെക്ട്രിക് ഷേവിങ്ങ് സെറ്റ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.  സ്ഥിരമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരേ ഒരു സുഗന്ധ ദ്രവ്യം - ഹെയർ ഓയിൽ - ഒരു ചുവന്ന ദ്രാവകം - അത് കുളി കഴിഞ്ഞ് ആണ് പ്രയോഗിക്കുക.  

ആദ്യ കാലങ്ങളിൽ ഒരു ലെദെർ  ചെരിപ്പ് ആയിരുന്നു - പില്ക്കാലത്ത് ഒരു ബാറ്റ പ്ലാസ്റ്റിക്‌ ചെരുപ്പ് - ദീർഘ കാലം ഒരേ ഒരു ബ്രാൻഡ് തന്നെ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.  ചിലത് പഴകിയപ്പോൾ ഞാനും ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട് - പാകം അല്ലാതിരുന്നിട്ടു കൂടി - കാലിൽ  ആണി ഉണ്ടായേക്കാം എന്നാ പേടി ഉണ്ടായിരിക്കെ തന്നെ. ഇച്ചായന് ആണിയുടെ പ്രശ്നം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു. (എനിക്ക് അതുണ്ടാവുകയും, പിന്നെ  ഒരിക്കൽ കാലൊടിഞ്ഞ് ദീർഘകാലം  പ്ലാസ്റ്ററിൽ  കാലിട്ട് തുറന്നുവന്നപ്പോൾ  അത് പോവുകയും ചെയ്തു.) 

ഇച്ചായനുണ്ടായ രണ്ടു കെടുതികൾ: 

1) ഒരിക്കൽ നടു  മിന്നി.  അത് വലിയൊരു സംഭവം ആയിരുന്നു. കിടപ്പ് തന്നെ. പിന്നെ മുരിങ്ങത്തൊലി ഒക്കെ അരച്ച് വലിയ ചികിത്സയായിരുന്നു. (പില്ക്കാലത്ത് ആദ്യ മിന്ന് മിന്നിയപ്പോൾ എനിക്ക് അത് ഏകദേശം പിടി കിട്ടി.  അങ്ങനെ ആരും നോക്കാനില്ലാതിരുന്നതിനാൽ പയ്യെ പയ്യെ അത് പരിചയമായി. പിന്നെ യോഗയും ഒക്കെയായി രക്ഷപെട്ടു പോരുന്നു).  പിൽക്കാലത്ത് അധികം ആ അസ്കിത ഉണ്ടായതായി കേട്ടിട്ടില്ല.  

2) ഞാൻ എട്ടാം  ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പൊഴാണു ഒരു രാത്രിയിൽ  ഇച്ചായാൻ വീണ്  ആശുപത്രിയിൽ അഡ്മിറ്റഡാണെന്ന് അറിയിപ്പ് വന്നത്.  ചെറിയ മഴയുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് അത് തീരെ ഇഷ്ടപെട്ടില്ല.  ഇച്ചായൻ കുടിച്ച് വീണതാണെന്ന് ന്യായമായും ഞാൻ ഊഹിച്ചു. വലിയ അപകടം ഒന്നും ഇല്ല എന്നറിഞ്ഞതിനാൽ വലിയ സിമ്പതിയും എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. (ആ നാളുകളിൽ ഇച്ചായൻ കുറച്ച് കുടിച്ചിരിന്നു  എന്ന് എല്ലാവര്ക്കും അറിയാം.  പക്ഷെ, അതിന്  അമ്മചിയുടെ റിയാക്ഷൻ കാരണം കുറച്ച് പ്രശ്നമായോ എന്ന് സംശയം.  ചില ദിവസങ്ങളിൽ  ഞാനും കുറച്ച് വര്ക്ക്ഡ്  അപ് ആയി പോയിട്ടുണ്ട്.  എനിക്ക് തോന്നുന്നു, ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ കുറച്ച് കൂടി സംയമനം പ്രശ്നങ്ങൾ വഷളാക്കാതെ നോക്കും എന്ന്).  പക്ഷെ, രാജേട്ടൻ  ഉടനെ പുറപ്പെടാൻ ഒരുങ്ങി.  എന്നാൽ ഞാനും കൂടെ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് കുടുക്ക പൊട്ടിച്ച് മേടിച്ച എ-വ്വൺ സൈക്കിളിൽ പുളിക്കന്റെ (Medical Trust ) ആശുപത്രിയിൽ ആദ്യമായി ചെന്നു.  കൊച്ചു വര്ക്കി ച്ചായാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ്  ഓർമ്മ.  അവിടെ നിന്നിട്ട് കാര്യമില്ല എന്ന്  അറിഞ്ഞ്  ഞാൻ തിരിച്ച് പോന്നു. രാജേട്ടൻ അവിടെ നിന്നു  എന്നാണെനിക്ക് തോന്നുന്നത്. അധികംവൈകാതെ ഇച്ചായൻ  തിരികെ എത്തി. - ഒരു മുട്ടു ചിരട്ട ഇല്ലാതെ.  അന്ന്  ഒരു സിറ്റിംഗ് കമ്മോഡ് മേടിക്കാൻ ആവാത്ത കൊണ്ടോ, അതോ വേണ്ടെന്ന് വച്ചിട്ടൊ - അറിയില്ല. ഇച്ച്ചായാൻ ഒരു 'ഇമ്പ്രൊവൈസേഷൻ' നടത്തി. ഒരു സ്റ്റൂൾ ഉണ്ടാക്കി, അതിൽ ഒരു വൃത്തം മുറിച്ചെടുത്ത് അത് ഒരു മേയ്ക്ക് ഷിഫ്റ്റ്‌ സിറ്റിംഗ് കമ്മോഡ് ആക്കി. ഇവ വിട്ടാൽ ഇച്ചായൻ  ഒരു സാമാന്യം ആരോഗ്യ പ്രദമായ ജീവിതം നയിച്ചിരുന്നു എന്ന് വേണം പറയാൻ. അവസാന വർഷങ്ങളിലെ  ഓർമ്മ ക്കുറവു  ( dementia) ഒഴിച്ചാൽ. 

വലിയ തന്റേടിയും ബലം പിടുത്തക്കാരനും ആണെന്നായിരുന്നു എന്റെ ഒരു ധാരണ. പക്ഷെ, ആ ധാരണയ്ക്ക് മാറ്റം വന്നത് അപ്പൻ മരിച്ചപ്പോഴാണ്. ശവമഞ്ചവുമെടുത്ത് പൊട്ടിക്കരയുന്ന ഇച്ചായൻ ഒരു പുതിയ മുഖമായിരുന്നു.  പിന്നീട് ഞാൻ അച്ചനാകാൻ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചപ്പോൾ ആദ്യത്തെ പ്രതികരണം - പോകുന്നതു കൊള്ളാം. തിരിച്ച് വന്നാൽ മുട്ടു കാൽ തല്ലിയൊടിക്കും. പക്ഷെ എൻറെ  തീരുമാനമനുസരിച്ച് CMI  സഭയിൽ ചേർന്ന് ബിജ്നോർ പോകാൻ തീവണ്ടി കയറുമ്പോൾ വിതുമ്പുന്ന ഒരു സാധാരണ കാണാത്ത ഇച്ചായനെ ഞാൻ കണ്ടു. പിന്നെ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ അധികം കാണാൻ ഇട വന്നിട്ടില്ല.  മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കഷ്ടി ഒരു മാസം വെക്കേഷന്  വന്നപ്പോൾ കഴിഞ്ഞ നാളുകൾ - ഒന്നോ രണ്ടോ പ്രാവശ്യം വീട്ടിൽ  കഴിഞ്ഞ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ പക്ഷെ, സത്യം മുഖം നോക്കാതെ പറയുന്ന ഒരാൾ, അനാവശ്യമായി ആരുടെയും വശം പിടിക്കില്ല എന്ന ഒരു മതിപ്പ് - ഇതൊക്കെ ഇച്ചായനെക്കുരിച്ചുള്ള  പൊതു ധാരണയാണ്. അതിന്റെ മറു  വശം ആയി പറയുന്നത് തന്റേടി , ആരെയും വക വെയ്ക്കാത്തവൻ എന്നിങ്ങനെയുള്ള ധാരണകളുമാണു.  ചെറിയാൻ മാഷ്‌ എന്ന പ്രബലനായ ചിറ്റപ്പൻ, സ്വന്തം സുഹൃത്തായ ചാക്കോച്ചൻ എന്നിവർ അത് അനുഭവിച്ചവർ ആണ്. 

വീട്ടിൽ  ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ലെങ്കിലും,  അങ്ങനെയുള്ള രണ്ടവസരങ്ങളിൽ സാമാന്യ മലയാളികൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന തത്ഭവ പ്രയോഗങ്ങൾ ഇച്ചായൻ പ്രയോഗിച്ച് ഞാൻ കേട്ടിരിക്കുന്നു. (അപ്പോഴേക്കും അക്കാര്യത്തിലൊക്കെ, വീട്ടിൽ  പരിശീലനം ലഭിക്കാതിരുന്നിട്ടും,  സാമാന്യത്തിൽ കവിഞ്ഞ  വ്യുത്പത്തി ഞാൻ നേടി കഴിഞ്ഞിരിന്നു.) 

എപ്പോഴോ,  ഇച്ചായൻ  ആരും പറയാതെയോ പ്രെരിപ്പിക്കാതെയൊ (അങ്ങനെ ഒരു അറിവില്ല) തൻറെ  പ്രിയ സിസ്സേർസ് (പുക വലി) പൂർണമായും നിർത്തിയിരിന്നു. ഇടക്കൊക്കെ സ്റ്റൈൽ ആക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്ന ചുരുട്ടും പിന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല. പിന്നെ ഏകദേശം പത്തു വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ,   കുടിയും പൂർണ്ണമായി തന്നെ നിന്നു എന്ന് കരുതുന്നു.  ഇടക്ക് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്, ഇച്ചായന് ഒരു കള്ളോ മറ്റോ മേടിച്ചു കൊടുക്കണം എന്ന്.  പക്ഷെ കാര്യങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ  സ്ഥിതി അറിയാതിരുന്നതിനാൽ  അത്തരം കൊച്ചു കൊച്ചു സന്തോഷങ്ങൾ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ തുനിഞ്ഞില്ല. 

വലിയ പെരുന്നാളുകൾക്ക് പന്നിക്കറി  ഉള്ളപ്പോൾ ഇച്ചായൻ  എന്നെ വിട്ട് ഒരു  xxx  റം മേടിപ്പിക്കും.  അതിന് എന്ത് പറ്റിയിരുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയില്ല.  പക്ഷെ ഞങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും (ഞാൻ വരെ ഉള്ളവർക്കയിരിക്കാം), അമ്മച്ചിക്കും മേമ്പൊടിക്ക് തരും.  ആരും അതിനു എതിർപ്പൊന്നും  പറഞ്ഞിരുന്നതായി എനിക്കോർമ്മയില്ല. മറിച്ച്  അതൊരു ആരോഗ്യകരമായ പരിപാടി ആയി തോന്നി. Perhaps that served as a healthy introduction for me to the world of wines - to which I still have a healthy attitude, of neither indulgence nor abhorrence.  

ഭക്ഷണത്തെക്കുരിച്ചു ഒരു പരാതി ഇച്ചായൻ പറഞ്ഞത് ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ല. ഒരിക്കൽ അങ്ങനെയെന്തോ കാര്യം ഞാൻ പറയാനിട  വന്നപ്പോൾ അമ്മച്ചി ഇച്ചായനെക്കുറിച്ച് വളരെ പുകഴ്ത്തി പറഞ്ഞ  ഒരു കാര്യമാണ് ഇത്.  ഒരിക്കലും ഒരു വിഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു അത്യാഗ്രഹമോ ആർത്തിയോ  പുലർത്തിയിരുന്നതായി ഓർക്കുന്നില്ല . വർഷം ഏറും തോറും അക്കാര്യങ്ങളിൽ താല്പര്യം കുറഞ്ഞ  വന്നു. വളരെ കുറച്ച് കഴിക്കുക, മറ്റ്  സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്ന് കഴിക്കാതിരിക്കുക ഒക്കെ ആയി സ്റ്റൈൽ. 

ഞായർ  ഷോപ്പിങ്ങ് ഇച്ചായൻറെ  ഒരു താല്പര്യ മേഖലയായിരുന്നെന്നു തോന്നുന്നു (മറ്റ്  ഷോപ്പിങ്ങ്  - പ്രത്യേകിച്ച് വസ്ത്രങ്ങൾ മേടിക്കുന്ന പരിപാടി - ഇച്ചായന് തീരെ താല്പര്യമില്ലാത്ത മേഖല ആയിരുന്നു). ഇറച്ചി, ചിലപ്പോൾ  വലിയ കട് ല, കരൾ.  ചന്തയിലെ ആളുകൾക്ക്  ഇച്ചയനെ അറിയാം.  അവർ നല്ല ഭാഗം തരും എന്നൊരു ധാരണയും ഉണ്ടായിരുന്നു.  

മറ്റൊരു രസം, ചില പക്കങ്ങളിൽ, ചന്ദ്രൻ  ഉദിക്കുന്നത് അനുസരിച്ച് വല കെട്ടിയിരുന്ന മീൻ  പിടുത്തക്കരുടെ അടുക്കൽ  ചെന്ന് രാത്രി വൈകിയാണെങ്കിലും വളരെ പച്ചയായ പിടക്കുന്ന മീൻ മേടിച്ച് കൊണ്ടുവന്ന് രാതി തന്നെ അത് പാകം ചെയ്ത് - മുള്ളനൊക്കെ തെളപ്പിച്ച്, വലിയ വൈഭവതോടെ അതൊക്കെ തിന്നുന്നതാണ്.  Negotiating with the flat silvery മുള്ളൻ (silvery belly) was one such skill. ഏകദേശം രണ്ടു വർഷം ഇത്തരം ക്രയവിക്രയത്തിൻറെയൊക്കെ പിന്തുണ്ടർച്ചാവകാശി ഞാൻ തന്നെയായിരുന്നു. 

ഇച്ചായൻറെ  പരിശീലനം - on the job ഇന്നത്തെയും അന്നത്തെയും  നിലവാരത്തിന്  ഇച്ചായൻ  അഭ്യസ്തവിദ്യനായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ, നാലാം ക്ലാസ് പഠിപ്പിൽ നിന്ന് അത്യാവശ്യം വ്യക്തതയോടെ  തൻറെ  ജോലി  സംബന്ധമായ ആവശ്യങ്ങൾ  തെറ്റുകൂടാതെ അവതരിപ്പിക്കുവാൻ - അപ്രകാരമുള്ള ഒരു കത്ത് തൻറെ ഹൈ സ്കൂൾ വിദ്യാർത്ഥിയായ  മകനെ കൊണ്ട്  ഇംഗ്ലീഷിൽ  എഴുതിക്കാൻ മാത്രം വിദ്യ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നു. 

ഏഴിലോ എട്ടിലോ പഠി ക്കുമ്പോൾ ആണ്  ഇച്ചായൻ  തുതിയുർ  പറമ്പിൽ കൊണ്ടു പോയതും, വേലനായ ഒരു നായരെയും തേങ്ങ വിലക്കെടുക്കുന്ന ഒരു പൈലി മാപ്പിളയെയും  പരിചയപ്പെടുത്തിയതും. 

അതിനു മുൻപ് രാജേട്ടനുമായി പോയി കപ്പ ചക്ക എന്നിവ ശേഖരിച്ച് കഷ്ടപെട്ടിരുന്ന ഒരു കാലവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇച്ചായാൻ പയ്യെ അത്തരം ഉത്തരവാദിത്തമൊക്കെ ഞങ്ങളെ തന്നെ ഏൽപിച്ചു . ഒരിക്കൽ ഒരു ബുക്കിൽ കണക്കൊക്കെ എഴുതി വക്കാൻ പറഞ്ഞു. അതെ വലിയൊരു പരിശീലനമായിരുന്നു. വരവ്, ചെലവു, ബാലൻസ് കാരീഡ് ഡൌൻ, എന്നിങ്ങനെയൊക്കെ - തേങ്ങ, ഓല, കൊതുമ്പ്, ചായ എന്നിവയുടെയൊക്കെ കണക്കെഴുതിക്കാൻ പ്രോത്സാഹനം നല്കി. നിർബന്ധത്തെക്കാൾ ഒരു വെല്ലുവിളിയായി അത് നല്കി. ഇന്നും അതൊരു നല്ല ശീലമായി നില്ക്കുന്നു . മാസ്റ്ററച്ചൻ എൻറെ  ഈ സിദ്ധി കണ്ട് അഭിനന്ദിക്കയും, ഇങ്ങനെ കണക്കെഴുതണമെന്നു മറ്റ്  വൈദിക വിദ്യാർത്ഥികളോട് പറഞ്ഞ്  കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. 

പക്ഷെ, സ്വന്തം ക്രയവിക്രയങ്ങളിൽ ഇച്ചായൻ അങ്ങനെ വലിയൊരു കണക്കു കൂട്ടലുകാരനായി എനിക്ക്  തോന്നിയിട്ടില്ല.സ്വന്തം അദ്ധ്വാനം കൊണ്ടു നേടിയ തൈക്കാട്ടുശ്ശേരി, തുതിയൂർ, കാക്കനാട് എന്നിവിടങ്ങളിലെ ചെറുതും വലുതും ആയ ഭൂസ്വത്തൊക്കെ അതൊന്നും തന്നെ കാണിക്കാതെ കൈ മാറി.  പക്ഷെ, ഇക്കാര്യത്തിലൊക്കെ അമ്മച്ചി ഇച്ചായനെ ന്യായീകരിച്ചിരുന്നു. ജോബിന്റെ രീതിയിൽ ''ഇച്ചായൻ  ഉണ്ടാക്കി, ഇച്ചായൻ  തന്നെ ഇല്ലാതാക്കി! 

VIII ൽ പഠിക്കുമ്പോൾ, ഇച്ചായൻ എന്നെയും കൊണ്ട്  സൈനിക് സ്കൂൾ ആനിവേർസറിക്ക് പോയി. തിരുവനന്തപുരത്ത്. വല്ല്യേച്ചി അന്ന് തിരുവനന്തപുരം P & T  യിൽ. വല്ല്യേചിയും എത്തി.  വഴിയിലെ  കാഴ്ചകൾ കാട്ടി തരാൻ ഇച്ചായൻ വലിയ ശ്രമം നടത്തി. - പക്ഷെ എൻറെ ഉറക്കം തൂങ്ങൽ കണ്ടു ദേഷ്യം വന്ന ഇചായാൻ പറഞ്ഞു - എന്നാ വീട്ടിൽ  കിടന്നുറങ്ങാൻ പാടില്ലായിരുന്നോ? പക്ഷെ, അടുത്ത വർഷം ഒരു ദിവസം ഇച്ചായൻ  എന്നെ വിളിച്ചു സജുവിൻറെ  ഫീസ് കഴക്കൂട്ടത്ത് കൊണ്ട് കൊടുക്കാൻ പറ്റുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു. നമ്മൾ ചാടി വീഴുന്നു.  പിറ്റേന്ന് ഇച്ചായന് ഒരു സംശയവും ഇല്ല. 1000 രൂപയിൽ താഴെ പണം ഏൽപിക്കുന്നു . ഞാൻ യാതൊരു കലക്കവും ഇല്ലാതെ, എറണാകുളം ബസ് സ്റ്റാന്ഡിൽ ചെന്ന് ഒരു തിരുവനന്തപുരം റിട്ടേൺ ടാക്സി സീറ്റ് സംഘടിപ്പിക്കുന്നു. സൈനിക് സ്കൂളിൽ ചെല്ലും വരെ എല്ലാം ഓക്കേ.  പക്ഷെ, അവിടെ വലിയ തർക്കം . ഇത്രയും ചെറിയ പയ്യൻറെ അടുത്ത് പണം കൊടുത്ത് ഇത്ര ദൂരം വിട്ടത്  ശരിയല്ല.പിതാവ് വന്നിട്ട് ഫീസ് സ്വീകരിക്കാം - എന്നൊക്കെ. പിന്നെ കാലു പിടിച്ച് ഒരു കണക്കിന്  ഫീസ് മേടിപ്പിച്ച് തിരികെ  യാത്രയായി.. അത് വലിയൊരു മോറാൽ ബൂസ്ററ് ർ ആയിൽ. 

മിടുക്കുകൾ - വിനോദം, കല 
ഇച്ചായന് സൈക്കിൾ ഒന്നും ചവിട്ടാൻ അറിയില്ലെന്നായിരുന്നു സങ്കൽപം.  ചേട്ടനോ ഞാനോ സൈക്കിൾ പഠിച്ചതിലൊ, ഞങ്ങളുടെ കുടുക്ക പൊട്ടിച്ച് ഒരു സെകണ്ട് ഹാൻഡ് ഏ-വൺ  സൈക്കിൾ മേടിച്ചതിലൊ - ഇച്ചായൻ  യാതൊരു ഇടപെടലും നടത്തിയില്ല  - തടഞ്ഞുമില്ല. പക്ഷെ ഒരിക്കൽ എന്തോ വലിയ വര്ത്തമാനം പറഞ്ഞപ്പോൾ ഇച്ചായൻ  പറഞ്ഞത് തൻറെ  മെറ്റിൽ തെളിയിക്കുന്നതായിരുന്നു. തൻറെ  ചെറുപ്പത്തിൽ വൈക്കം വരെ സൈക്കിളിൽ പോയ കഥ ഇച്ചായൻ  വിവരിച്ചത് എനിക്ക് ഒരു ചാലന്ജ്  ആയി. ഇന്നും അത് തുടരുന്നു. 

 ഇച്ചായൻ  മുൻ കൈ  എടുത്ത് ഞങ്ങളെ സിനിമക്ക് കൊണ്ടു പോയത് കാര്യമായി ഓർക്കുന്നില്ല . ഉണ്ടെങ്കിൽ - മൂന്നു പൂക്കൾ , വേളാങ്കണ്ണി മാതാ, ഇരുട്ടിൻറെ  ആത്മാവ് എന്നിവ മാത്രം. പിന്നിട് സിനിമ കാണാൻ അനുവാദം ചോദിച്ചാൽ, ഇച്ചായൻ  പറയുന്നത് : വേറെ ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ട് അല്ല സിനിമ കാണേണ്ടത്. സ്വന്തം അഭിപ്രായത്തിൽ കാണണം.  ചെറുപ്പത്തിൽ സിനിമ ഒക്കെ ആദ്യ ദിവസം  തന്നെ കണ്ടിരുന്നത്രേ. ആ ലോജിക്കിനോടും വലിയ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസമില്ല - മറ്റേത്  (അഭിപ്രായം കേട്ടും പോകാം എന്നത്) തള്ളിക്കളയാതെ തന്നെ.  പക്ഷെ ഇച്ചായൻറെ  സ്വതന്ത്ര മനസ്സിൻറെ  തെളിവ് തന്നെ  ഇതും. വലിയ നേട്ടം, 

ഒൻപത്  മക്കൾ ഉണ്ടായിട്ടും ആര്ക്കും അത്യാവശ്യങ്ങളുടെ  യാതൊരു കുറവും ഇല്ലാതെ, ഒരു സർക്കാർ ഉദ്യോഗമോ സ്ഥിര വരുമാനമോ ഇല്ലാതെ സാമാന്യം ഭംഗിയായി പഠിപ്പിച്ച് വലുതാക്കി എന്നത് തന്നെ. അതിൽ അമ്മചിയുടെയും ഏട്ടിയുടെയും ഒക്കെ വലുതും ചെറുതുമായ റോൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതിൽ  സന്ദേഹം ഒന്നുമില്ല. ഇച്ചായൻറെ  പ്രധാന സാമൂഹ്യ സേവന മേഖല വിൻസെൻ ഡി പോൾ സൊസൈറ്റിയും, മരണഫണ്ടും (മരണപ്പണ്ട് എന്ന് ഇച്ചായൻറെ തരക്കാർ തന്മയത്വ പൂർവ്വം വിളിച്ചിരിന്നു) ആയിരുന്നു. ഒരു പ്രാവശ്യം കൈക്കാരനായും ഇച്ചായൻ സേവനം ചെയ്തു എന്ന് തോന്നുന്നു

ഇച്ചായൻ  ആയ കാലത്ത് നല്ലൊരു കലാകാരൻ  ആയിരുന്ന കാര്യം ഞങ്ങൾ മക്കൾക്ക്   അധികം അറിവുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല. സുമുഖനായ ഇച്ചായൻ സ്ത്രീ പാർട്ട്  ആണ്  അധികവും കെട്ടിയിരുന്നത്. മേനക സേവ്യർ എന്ന ഒരു ഇരട്ട പേരും ഉണ്ടായിരുന്നത്രെ. എൻറെ  ഓർമയിൽ ഇച്ചായനിലെ  കലാ വാസന ഉണർന്നിരുന്നത് ദു:ഖവെള്ളിയാഴ്ച ദിവസം പാടു  പീഡകൾ ഓർത്ത്  സാധരണ മലയാളി ക്രിസ്ത്യാനിയെ പോലെ 'ദു:ഖത്തിൻറെ  പാന പാത്രം' രുചിചിട്ട് നഗരികാണിക്കൽ കഴിഞ്ഞ് രൂപം മുത്തുന്ന നേരത്താണ്. അമ്മ കന്നി, ഗാഗുല്താ മല തുടങ്ങിയ ഗാനങ്ങൾ പള്ളിയിൽ  മൈക്കിൽ പാടാൻ ഇച്ചായൻ  ശ്രമിച്ചിരുന്നു.  പക്ഷെ, അന്ന് എന്നെ അത്ര  ഇമ്പ്രെസ്സ് ചെയ്തിരുന്നില്ല. പില്ക്കാലത്ത് ഇച്ചായന്റെ കഴിവുകളെ കുറിച്ച് ബോധമുണ്ടായപ്പോൾ, കുറച്ച് വൈകി പോയി. 'ബലി മരമേ' എന്ന  പാട്ട് ഇച്ചായൻ പാടിയിരുന്നത് ഒരു പരിശീലനം സിദ്ധിച്ച ആളെ പോലെ തന്നെയായിരുന്നു.  ഇന്ന് ഇച്ചായൻ ഉണ്ടായിരുന്നു വെങ്കിൽ പണ്ടത്തെ ക്രിസ്ത്യൻ പാട്ട് രീതികളെ ക്കുറിച്ച് നല്ലൊരു പഠനത്തിനു സാദ്ധ്യത ഉണ്ടായിരുന്നേനെ. ഒരിക്കൽ ഞാൻ എൻറെ മൊബൈൽ ഫോണിൽ അത് രേഖപ്പെടുത്തി, കമ്പ്യൂട്ടറിൽ സൂക്ഷിച്ചു.  പിന്നീട് എപ്പോഴോ കമ്പ്യൂട്ടർ നന്നാക്കിയപ്പോൾ അത് പോയി എന്ന് തോന്നുന്നു. വലിയ  നഷ്ടം.

ചീട്ടു കളിയിൽ  മിടുക്കനായിരുന്നു എന്ന് വേണം  ഊഹിക്കാൻ..  വീട്ടിലും റമ്മി, സീറോ തുടങ്ങിയ കളികളും ഞങ്ങളോടൊപ്പം കാരം, ചെസ് തുടങ്ങിയവയും ഇച്ചായൻ  കളിക്കുമായിരുന്നു. കാരം ബോര്ടിനെ ക്കുറിച്ച് നല്ല ഗ്രാഹ്യ മായിരുന്നു ഇച്ചായന്.  വളരെ കണക്കു കൂട്ടി തേർഡ് പോക്കറ്റ് ലക്ഷ്യമാക്കി അടിക്കാൻ ഒക്കെ ഇച്ചായന്‌  അറിയുമായിരുന്നു. പിന്നീട് ഇച്ചായനും അമ്മച്ചിയും ഒറ്റക്ക് ആയപ്പോൾ കളിയിലെ തോൽവി  ഇച്ചായന് സഹിക്കാൻ പറ്റാതെ ആയി - അതോടെ അമ്മച്ചിയും കളി നിർത്തിയതായിട്ടാണു റിപ്പോർട്ട്  

 പരിശീലിച്ച പണിയായ ആശാരി പണിയിൽ ഇച്ചായൻ  ഒരു ആശാൻ ആയി - ഏതാനും വിശ്വസ്തരായ ശിഷ്യരും. പക്ഷെ ഞാനൊക്കെ ഓര്മ്മ വയ്ക്കുമ്പോൾ ഇച്ചായൻ  അതില്നിന്നൊക്കെ ഗ്രാജുവേറ്റ് ചെയ്ത് മേൽനോട്ടക്കാരനും, പിന്നെ കരാറുകാരനും ആയി തീര്ന്നു. അങ്ങനെ ഒന്ന് രണ്ട്  പേരുമായി പരിചയപ്പെടാനും, ഒരാളുടെ കല്യാണ തലേന്ന് ഇച്ചായനോടൊപ്പം പോയി അയാൾ  വന്ദിച്ച് ആശിർവാദം വാങ്ങുന്നതും, ഇചായാൻ സമ്മാനമായി ഒരു 'മട്ടം' കൊടുക്കുന്നതും എന്റെ ഓർമയിൽ നില്ക്കുന്നു.  ഇച്ചായൻ  മരിക്കുന്നതിന് ഏതാനും നാൾ മുൻപ് പച്ചക്കറിക്കാരൻ പൈലി ചേട്ടനെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു ആശാൻ-ശിഷ്യൻ ഓർമ്മ പുറത്തെടുത്തു. 

ചുറ്റുവട്ടം വിട്ട് സഞ്ചാരം പീറ്റർ അച്ചൻ ആയിട്ട് ചെയ്ത ഒരു ഉപകാരമാണ് അമ്മച്ചി ഇച്ചായൻ പോലുള്ളവർക്ക് ഗോവ, വേളാങ്കണ്ണി എന്നീ (പുണ്യ) സ്ഥലങ്ങൾ കാണാൻ ഇട വന്നു. പിന്നെ അവർക്കുണ്ടായ ഔട്ടിങ്ങ് - ഒരിക്കൽ കാലോടിഞ്ഞ എന്നെയും, അസുഖമായിരുന്ന സജുവിനെയും കാണാൻ ബെംഗളുരുവിലും ഒരിക്കൽ വാവച്ചായൻറെ മുൻകൈയ്യിൽ ബിജ്നോറിൽ പഠിച്ചിരുന്ന എന്നെ കാണാൻ അവിടെ വന്നതും - ദില്ലി പരിസരം ഒക്കെ ഒന്ന് കണ്ടു പോന്നതും ആണ്. അവർ രണ്ടു പേരെയും ഒരു വിമാനം കയറ്റാനായില്ലെന്നതും ഒരു റിഗ്രെറ്റ് ഇപ്പോഴും ഇരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഇച്ചായൻ  ആയ കാലത്ത് ഭാഗ്യം തേടി കൊളംബിലും, കുടുംബത്തിന്  ഉപകാരം ചെയ്യാൻ മേരി ആൻറിയെ മഠത്തിൽ ചേർക്കാൻ ഒറീസയിലും മറ്റും പോയിരിക്കുന്നു.  അത്യാവശ്യം ഹിന്ദിയും ഇച്ചായൻ അടിച്ച് വിടുമായിരുന്നു. 

സുഹൃത്തുക്കൾ 

ഇച്ചായന് ഒരു നല്ല സുഹൃത്ത് വലയം ഉണ്ടായിരുന്നു -  അയലക്കം - ബന്ധുത്വം - സഹപ്രവർത്തനം - ഇതൊക്കെ അടിസ് ഥാനം. ബാങ്ക് ജോസഫ് ചേട്ടൻ നല്ല അയല്കാരനായിരുന്നു.  കൊച്ചു വര്ക്കി-ചാക്കൊച്ചയന്മാർ ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും. പാപ്പി  ചേട്ടൻ - ബേബി ചേട്ടൻ ഞാറക്കാവേലി -  സുഹൃത്തുക്കൾ, പ്രത്യേകിച്ച് പാപ്പി  ചേട്ടൻ. ബാങ്ക് ജോലിക്കാരൻ എന്ന ജാഡയേ  ഇല്ല. മാണിക്കത്തെ  ചാക്കോ ചേട്ടൻ - ചിട്ടി കമ്പനി ഉടമസ്ഥൻ. ജീവനക്കാരൻ കൊചുവർക്കി (ച്ചായൻ) സുഹൃത്തും കൂടിയാണ് . ചാക്കോ ചേട്ടന്റെ അനിയൻ കൊചുവർക്കി. കോരമംഗലത്തെ സേവ്യർ  ചേട്ടൻ - സഹ പ്രവർത്തകൻ - സുഹൃത്ത്.  പൂതുള്ളി സ്കറിയ ചേട്ടൻ. ഇതിൽ സ്കറിയ ചേട്ടൻ ഒഴിച്ച് മറ്റെല്ലാവരും ചീട്ടുകളി സംഘവും, തരക്കേടില്ലാത്ത കള്ള് (ചാരായം or ശീമ ) കുടി സംഘവും.  കേന്ദ്രം മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു - ചിട്ടി കമ്പനി ആപ്പീ സ്,  കളത്തി വീട്, ഞാറക്കവേലിൽ,  അപൂർവ്വമായി  ജോസഫ് ചേട്ടൻറെ  വീട് - ഇവയായിരുന്നു താവളങ്ങൾ.  അവിടെ എവിടെയും സ്വതന്ത്രമായി കേറി ചെല്ലാൻ എനിക്കും സാധിച്ചിരുന്നു.

'അവരിലാരും അവശേഷി'ക്കാതെ വന്നപ്പോൾ ആണ് ഇച്ചായൻ  പോയത്. . ആദ്യം, ജോസഫ് ചേട്ടൻ, പിന്നെ കൊച്ചു വർക്കി , പിന്നെ മാണിക്കത്തെ  ചാക്കോ ചേട്ടൻ, പിന്നെ കളത്തിവീട്ടിൽ ചാക്കോ ചേട്ടൻ, പിന്നെ പാപ്പീ ചേട്ടൻ, പിന്നെ സ്കറിയ ചേട്ടൻ, ബേബി ചേട്ടൻ, മാണിക്കത്തെ വർക്കി  ചേട്ടൻ, സേവ്യർ  ചേട്ടൻ...  എല്ലാരും! മിക്കവരുടെയും ഭാര്യമാർ ഇന്നും ഇരിക്കുന്നു. അവരിൽ  ഏറ്റവും അവശത അമ്മച്ചിക്ക് തന്നെ. ചാക്കോച്ചായന്റെ ഭാര്യ മാത്രം ഭര്ത്താവിനു മുൻപേ പോയി.  അയലക്കത്തിൻറെ  അടുപ്പം സ്വന്തം എന്ന പോലെ ആക്കിയ ഏലമ്മ ചേടത്തിയും പോയി പാപ്പി ചേട്ടന്റെ ഭാര്യ പോയിട്ട് അധികമായില്ല. - നാലോ അഞ്ചോ വർഷം!

വീട്ടിലേക്ക് 

വീട്ടിൽ പോകാൻ: മറവി രോഗം ആയപ്പോൾ ഇച്ചായന്റെ ഒരു പ്രധാന കൺസേൺ 'വീട്ടിൽ  പോകേണ്ടെ? എന്തിനാ ഇവിടെ  ഇരിക്കുന്നെ എന്നത് ആയിരുന്നു?' എത്രയോ സത്യമായ ചിന്ത - ഇച്ചായൻ  വീട്ടിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു.  അമ്മാമ്മ മരിച്ചപ്പോൾ നമ്മൾ ഉദ്ധരിച്ച സങ്കീർത്തനം ഓര്ക്കുന്നു. 'കര്ത്താവിന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോകാം എന്ന്  അവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ശരീരവും മനസ്സും ആനന്ദിച്ചു! (Ps. 122:1)  ഇച്ചായൻ  പോയത് വലിയ ആശ്വാസത്തോടെ ആയിരുന്നിരിക്കണം - ബ്രേക് ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അനുഭവിച്ച ബുദ്ധിമുട്ട് അധികം മിനിട്ടുകൾ നീണ്ടില്ല. ദൈവത്തിന് സ്തുതി. ഇച്ചായാ, വീട്ടിൽ ഇരുന്ന് സന്തോഷിക്കുക!

J. Prasant Palakkappillil CMI Ph. D
Principal
Sacred Heart College, Thevara
91-484-4044418; 94471 55564

ON POST CARDS & LETTER WRITING

MIR group appears to be a business group with a difference! They are into construction in a big way. However, alongside construction business of cement-concrete-steel, they seem to promote also re-construction as part of their Corporate Social Responsibility.
One thing they do, seems to stand out - that is a theme calendar.  It's not the typical calendar of a firm, nor the calendar stuff like that of Kingfisher. It is primarily a thought - or an idea (which can change your life!!), developed into symbols, pictures and finally, a calendar.  The format is desk top.
But it doesn't end there - there is usually some student (school-college) activity in this connection. May be a caption contest or essay competition or picture/painting contest on the theme.  Then a gathering where the winners/participants are felicitated, some food is shared, and most interesting among all, the idea-theme is celebrated.
I had the good fortune to be part of this exercise for two years.  And that showed that the themes were very sensible ones, and previous two were really closer to my heart - one being on 'motherhood' and the other on 'nature' or something like that. Then last year, it was on mirror, and the calendar had a mirror in it, so that the one who looked at the calendar could see oneself reflected on the desk top calendar. I had to join the releasing ceremony, where I shared my reflection on 'mirror'.  It was an intellectually stimulating cultural exchange.  That way, I consider this as a CSR activity.  In this age of very business-like relations and exchanges, in spite of the business of good will generation intended in this exercise, this can be held as a social outreach and a relevant initiative for a world getting depleted of cultural niceties and refined thinking.
So this time it was all about letters - letter writing symbolised by post-cards - those tiny rectangular pieces of yellow.  The backdrop was a collection of such pieces which came in competition - I counted about 420 (I forgot...).  It formed a very attractive and novel back-drop.
It struck a chord within me, as I was a regular user of post cards for a long time - they were small; they could be filled neatly and easily and they were very open, but you could write your heart on to them, if needed, and yet manage to deliver them as confidential matter, as hardly anybody would have ventured to look into what was written there.
In my memory they were just 5 ps per card initially, then it steadily grew in price - 10 -15, 20, 25. Perhaps, after that a quantum jump to 50 ps. and I think it has got stuck there for a long time! But then came the age of competitions and contests of all sorts - the pre-sms age, when post cards had to be sent.  That made a section of them expensive - Rs. 4 per piece. something like our sms pricing on holidays, now-a-days.
The reflections on writing post cards brought nostalgic reflections to the speakers present.  The Chairman, the famous novelist,  Sri Subhash Chandran shared beautiful reflections on letter writing of his childhood, youth and love.  He also recalled the story of ottal  and the letter the abused young boy, linking its core to the story by Anton Chekhov.  That was beautiful and ennobling.

I recalled the famous ghazal of Pankaj Udhas: :
चिठ्ठी आई है... बड़े दिनों के बाद, हम वतनों को याद
पहले जब तू खत लिखता था
कागज़ में चेहरे दीखता था बंद हुआ यह मेल भी अब तो
ख़त्म हुआ यह खेल भी अब तो

In my desire to be a writer (author) I was almost reconciled to the idea that I may be at the best a writer of 'letters' which at least, at some point of time, were appreciated by my sister, by Asoka my good friend.  However, I look back and without any surprise assess the fact of my not having 'written' any letter for past many many years.  It has progressed steadily from a few mails, gradually emails taking over and dumping those letters of old times as 'snail mail'.  In the age of 24 x 7, and of express high ways, never satisfying speed, we are into txtg - not even having the patience to write even the full texts, but all the same awaiting response the express way.  You get irritated if you don't get a response in an hour.  You text and await answer, if it takes a day, or at times, even an hour, you get irritated.  You starting ringing up, and ask whether you got the mail/the msg; and why no response.

At times, it appears like a conversation on many platforms FB, twitter messenger services or even on  email. And there are many such provisions now, like skype where you can 'integrate' reading, writing and hearing skills - where you combine texts, visuals and sound. .

In this rapid growth of communication and connectedness, the old time communion seems to escape.  Some of the speakers share the nostalgia of missing the good old post-man, how he used to run/walk around/or bicycle around - being part of the geography and community, and be a link between the houses of the locality.
Now for the sake of our 'feeling good' should we retain the punishment of being a post-man.
The nostalgia of the homeliness of the post-card, post-man, post-master/mistress not withstanding, I feel their slot is now that of being part of history and museum. I suggest let us be candid about this.

Earlier, the claims were made  for reading, writing and speaking - today, writing is replaced by texting.  In the process, perhaps what we are losing is actually writing skills. You hands and fingers tend to get stuck and sticky in the effort.  Instead, the skill to key in letters becomes a basic skill.

In spite of my lingering nostalgia for pens - especially, ink pens (I still use them) - we must confess that the modern technology frees us from the stain of ink - and in the context of ink-pens disappearing and being replaced by plastic refillers and throw away pens - all of which add to the pollution - waste generatoin. The saving grace of the modern (e) letters - is that it is less polluting. Less hard copy  drafts; less the polluting tubes and pens, we are being blessed by the new technology.  Let us be forthright and accept the fact,
In this modern era, one of my major concerns - on the flip side - is that the paper cards, imply trees, forests being cleared.  So the new technology which appears unromantic and very techno, apparently lacking in relationships, is in a way, preventing our final alienation with the planet, with earth, its resources.
Come to our actual 'feel good factors' of this era - don't we feel good when we spend less money or no money and stay in touch - with prompt responses from our friends, relatives from all over the world - text, talk, see.
The new technology prevents or reduces our possibilities to cheat - the when, where etc. of our responses become clear, and not easily hideable.
The new modes of corresponding can reveal or hide - but more easily reveal ourselves - the level of sincerity will depend on us, the users.
It provides world wide mobility and reach.
And our earlier time writing skill, though being lost, is being replaced by texting dexterity. New skill sets emerge!
The whole process is more easily documented, stored and integrate our transactions, our documents, pictures, videos.  What a fabulous world!!
In spite of the nostalgic feelings, and in spite of my being still a user of the age old post cards, I think the disappearance of old time letters, with the new generation technology is indeed a blessing. And I am afraid, rather, I hope, that there is no going back!
Though there is an old world charm getting lost - there is a whole world of opportunities opening up in the new dispensation of communication.  A safe, kind, brave, new world (Aldous Huxley?) is before us! Let us face it, Let us embrace it!
Today's corporate social responsibility (CSR) should give weight to processes that are less burdensome to the planet and less wasteful. (The very plastic wrapped fantastic bouquet the oragnisers gift the guests are unwarranted and waste generating and an indicator of thoughtless corporate social irresponsibility of following some fads, and not being critically responsible). Thus, reflection and celebration of old times and post-cards, while being good, let us focus our energies on being kind to our planet and other beings, by our conscious choices of technology.

PS. The gathering was good. I thought I shared my candid reflections. But I sensed some sort of animosity - almost tangible. Then, Dr. Sr. Vineeta, former Principal of St. Teresa's was invited to share her thoughts - and to my surprise, she hang on to my reflections on wastefulness and concern for waste, and retorted almost vehemently that this obsession has to do with our mentality.  She thundered where does waste come from? It was not there earlier.  Now just writing simple letters will create waste was non-sensical etc. And there was a positive response from the audience to her response, an applause - as, (to my guess) people didn't want to accept the fact of their lives, and possibility of goodness in that, and preferred to have those tokens of nostalgia kept in tact (in spite of their never ever likelihood of using them). And the organising team and the beneficiaries sensed that I was being critical which was not welcome. They would have preferred me speak good of the organising, the theme and its goodness, rather than open up possibilities which were proving that their replacement was a blessing!
It was okay for me.
It was like the old saying:  सत्यम ब्रूयात प्रियं ब्रूयात न ब्रूयात सत्यम अप्रियम!
Or as the Isha Upanishad goes:

हिरण्मयॆन पात्रॆन सत्यस्यापिहितं मुखम् ।
तत् त्वं पूषन्नपावृणु सत्यधर्माय दृष्टयॆ ॥ १५

With the golden lid the face of the Truth is covered.
Oh sun, you remove that! Let (me) see with true-principle!

I was rather convinced that hardly anyone among the speakers or listeners would be using a post card for actual correspondence.. . I thought I should get back and send a post card to sister as Christmas greetings!  However, it didn't materialise. It was bit too late, and we were exchanging notes on various issues over email or phone.

I did send post cards on my return from the retreat which I had begun the very same day. To four of my students who had invited me for their wedding. I was unable to attend them, and I wrote very personal congratulatory notes on post cards, in my own fairly legible and rather good hand-writing (after a very long time of having done so).  Three of them received no response. One of them, which I had sent to Thammanna (deep desire) of Botany, returned saying the addressee was not available! After all, she was from Fort Kochi!!

Education for Life - CKC ELPS, Ponnurunny

Christ the King Convent English LP School, Ponnurunny
CKC and I come from SHC.  There is some linkage between the two.  Both have Jesus Christ as the reference point. Jesus Christ is acknowledged as the King - ruler of the hearts, or according to whose rules the children should be formed as citizens of goodness and love.  At SHC, we speak about Jesus' Sacred Heart, where the aim is to transform our hearts into Sacred Hearts. A heart aflame.
CKC is run by CTC - Congregation of Theresian Carmelites and I come from CMI - Carmelites of Mary Immaculate.  The common factor is 'carmel'.  It's a hill in Palestine region.  A hill where Prophet Elijah of Old Testament times ran away and hid himself to escape the fury of the King whom he challenged for his unjust practices. As he hid there, God's voice came to him: Elijah, what are you doing here? And he answered: I am burning with the zeal for God the almighty. This question is being asked, and to be asked to everyone of us, especially to our kids here: What are you doing here? And 'dedication to excellence' as the motto of the school goes, should help them to answer : I am burning with the zeal for God the Almighty - not a zeal that would burn up others who are not likeminded, but a zeal that would first purify oneself, and make one a Sacred Heart, and in turn, also purify those who come into their contact.

As I stand here, I recall my own childhood as a student in a similar setting, in an English Medium Convent school run by SD sisters.  There we were taught the basics of English and more.
Once, while I was doing my III grade, Sr. Lucy our headmistress, stormed into our class room, as the teacher was not coming, and looked around, and shouted at us: 'why the class is so littered, pick up'. That was one lesson, I have not forgotten - that we should not litter.
We are taught nursery rhyme: Bits of paper... lying on the ground, make the place untidy... pick them up.  We learn the rhyme, but not the lesson. Nor are we insisted up on to live the lesson. That our learning, as Gandhiji said, should be for life, through life and throughout life.
One such lesson, which is of great value today, and which would underscore 'excellence' is that we keep our premises clean, that we do not litter, that we make the places of our use, better than how we got them.
Another lesson of my childhood days was that of shedding the jada being English medium student.  My father was speaking to me, and there was a casual reference to kizhakku, and though I knew it was a direction, I didn't know exactly, and I feigned ignorance, asking him, 'kizhakku?' what is it? And his response was shocking that he shouted asking then what kind of schooling I was getting where I don't even know what kizhakku was.
Since then, I have not forgotten to learn my mother tongue also well, in spite of all its limitations.
We need English to ensure our survival, but we need our mother tongue to ensure our life beyond the biology. I hope the parents and the teachers will understand the significance of this as an aspect and indicator of 'excellence'.
Excellence is God, or God's quality.  The Bible urges us to grow into that : Be perfect as the Father (or Mother?) in Heaven is perfect.   I am sure that your child here is being given that training - this dressing up, this receiving guests, this grooming them, this serving others, the way in which water is poured for guests, a special care is taken for a guest, anticipating his/her needs, like providing warm water for the speaker - all these are finer steps to excellence.  'Excellence', as the saying goes, 'would lie in the ability to go more and more into less and less'.
Dedication to Excellence should lead at the school level to three types of friendship: a) typically with peers.  Have great and lasting friendships from here - that should happen very naturally.  A friendship that cares - like Balan whom the great cine actor friend depicted by Mammootty in katha parayumbol, recalls.  b) friendship with God - God as a friend whom we can trust, speak to, share with, especially in those inevitable moments when we find that no body understands us.  c) Friendship with the Planet - earth as our mother, that we keep it safe, that we don't litter and make it polluted further. That we become, to start with non-littering people,  waste segregating people, wealth from waste people, and finally zero waste people.
In today's world, the much spoken about scandal has been the death of Rohit Vemula in Hyderabad University campus.  He is now a martyr for many, who gave up his life for bringing to the fore an issue affecting a large number of Indians. - that is alleged to be 'discrimination on the basis of caste'.  So I narrate to you the story of a seeker from the ancient times, who transcended such barriers in a much more rigidly hierarchical society.  When a seeker, usually only a male, approached a teacher, a guru, he is asked three questions: What is your caste, what is your family (gotra), who is your father.  Now the boy Satyakaman approached his mother and sought permission to go to be a disciple to acquire knowledge.  The mother instructed him, if you were asked questions for the seeker, you answer that you were Satyakaman, the son of Jabala.  When Rishi Gautama asked Satyakaman, the typical questions, Satyakaman the intelligent boy didn't hesitate to state that all that he could tell was that he was Satyakaman, the Son of Jabala.  Gautama told him, only a brahmin can tell truth in that manner.  You are a Brahmin, and you are accepted.
Now this can be challenged - is Brahmin on the top of a hierarchy? Or can only Brahmin tell the truth?  Conversely, it points to the fact that in a society there is hierarchy, and the hierarchical status is attained not by birth, but by the deeds and speech which are truthful.  Brahman is satyam, and we become people of excellence, when we 'adhere to truth' - satyagraha. When we desire truth - satyakama. And that is a possibility for everyone - to grow into the higher status by professing truth.
Let that be the dimension of excellence that we promote as parents and teachers and students of Christ the King School.  Then our entire learning process will become 'an ascent of the mount Carmel' where everyday we will be answering the question of 'what are you doing here' as 'I AM BURNING WITH THE ZEAL FOR GOD THE ALMIGHTY.
May God bless us all!

SH College - Provincial's Address

Rev. Dr. Jose Cletus CMI on Feb. 4, 2016 addressed the faculty members and admin staff.
He appreciated the staff for being a willing team in the process of attaining autonomy.  Now the efforts should be to be a winning team.  It is true that we have to move as the CM says,  ati vegam, bahu dooram.
In this process, I realize that we have an Amazon like situation: where  the turbulent muddy waters of Amazon and pure  waters of the small Tapezo join, but run paralally without mingling.  This has to be overcome by conscious efforts. We are curious about it, and also anxious about it. We consider it a challenge (velluvili) but also a vocation (daivavili).
We have to have the right mix of paramparyam, pariseelanam (seelangal) and paritovastha. 
It is a fact that we have to take into account both the market (kambolam) and character formation.
In this context, the heartian community is invited to join hands in the four fold thrust of the CMI congregation for the present:
1. Of being a community - through communication and celebration - to communion of minds & hearts. For this the 3D formula can come handy - Dining Table, Divine Table (prayer & scripture) and Dialogue Table.
2. Caring for the Poor - those who are in the 'existential peripheries' of the world. Our effort to reach out and focus on issues of illness (like Cancer, HIV) and housing.
3. Reaching out to families - after St. Chavara - an effort to understand families and visit families of our students.
4. Global mission - reaching out to the ends of the world.
The session ended after a brief interaction with the staff with Prof. Rajesh James thanking Fr. Provincial on behalf of the staff. 

CHRISTI FESTA - On Educating Young Ones

CHRISTI FESTA - 41st Annual Day Christ Central School, Maruthoor, Thiruvalla
CHRISTI FESTA itself sounds imposing, if not pompous. Now they add another name for the cultural events - AEVUS! This is how the new philosophy works - 'why make things simple, when we can make them complex?'
AEVUS - A word that came across me for the first time - as I can recall! It is tickling my curiosity.
Now these new gadgets come really handy.  When I noticed it, I felt like consulting my friends sitting around, but sensed that it would be of no avail. In all likelihood, 'it was all greek & latin.  Then the dictionary app in the android is there! However, it could reach only up to 'm'.  Then, that was better! Yes, it was latin ( I should have guessed). In Scholastic philosophy, the aevum (also called aeviternity) is the mode of existence experienced by angels and by the saints in heaven. In some ways, it is a state that logically lies between the eternity (timelessness) of God and the temporal experience of material beings.  Back at the desk, (google se bachke kahan jayega?) discovered aevus-i (masculine) means time of life, age, old age, generation etc. I think the school should rename it aevum, as that appear more suited for the occasion they claim or try to create.  In all the compering that sense of the word was not heard coming out. It would have made at least some people richer by a word!

I am glad to have been invited - feeling proud of my confrere and batch mate (though junior, having managed to jump up, skipping one step) Mathukutty, the great Dr. Mathew Thengumpally CMI.  Proud for he has been nationally recognized for his contributions as a teacher/Principal twice (or more?)! Jealous that I could never have had any such recognition. However, when he introduces me to his smart head boy Suresh and head girl Sandra, that he had been a topper among us wherever he had been with some additional description, that becomes an award for me. On his behest, the kids fall at my feet (traditional mode of seeking blessing - kuruttam- gurutvam) asking that they be number one. I don't mind now imparting a blessing!! I say, 'be better, do better'.  It is more important to learn well, rather than be number one. Betterment is in reference to one's self, primarily, though there is no harm in your desire to be better than others, or do better than how others do!
I am proud and happy of Mathukutty - we are good friends.  That has brought me here.  He appears in the photo as if he is all set to take a leap - He is a puli, a paayum puli. When we lived together as students, we had to be very wary if we were playing with him.  He could very easily snatch a ball in our possession and score against us! I am sure that the school is thriving under his vigilant and experienced leadership. 
I recall Fr. Kurian Mukochery the founder who happened to be a friend or mentor to my father.  I also remember other key people involved Fr. Joshy the manager, Fr. Jimmy, Fr. Antony - former principals, Fr. Mayanparampil - Vice Principal - all of them my friends.
I feel the school is very privileged to have a PTA and an erudite President like Mr. Haridas who has already given a very relevant message for the day in a befitting manner. I salute the PTA.
I am deeply impressed by the song sung by Vishak Thomas on baalyam! I wonder whether he has realised what he had been singing about - though he did it mellifluously.
He sang about it as 'maavin chottile manamulla madhuramaanu', also about, 'chelimannu' and 'mashithandu'.  When I came back to Thevara after a gap of more than 30 years, my confrere was planning to plant a set of royal palms on the school campus. Definitely, something is better than nothing (the gulmohurs - Delonix Regia, were falling apart, and hence removed).  I suggested, thanks to inspiration from my good friend Thomas, the agorean naturalist, that at least one country mango tree be planted.  I was convinced of it.  And I suggested that let our children see our local trees, and not just the same uniform stuff, but the diverse and the local which are disappearing.  Somehow it clicked with my good friend. And lo, we had a mango tree, right in hte middle of the campus, without being a nuisance to traffic or games (courts).  It's now more than three years and has grown up, and not likely to be destroyed.  May be the generations after me may enjoy a baalyam with the sweet scent of ripened country mangoes!! In addition, thanks to Fr. Joshy who took the idea in earnest a star forest was introduced and the campus has almost 30 varieties of trees with their local and scientific names for the children to see, feel and experience!!
But out here, has anyone of you children has had the experience of mango and its scent? of mashi thandu, of chelimannu? This is a generation, highly protected from cheli. They don't have chorry. Hence their immunity is less. I look back at my fortunate baalyam where I grew up in a small family of 9 children, being in the middle, and never having had the feeling to demand the many things which were even otherwise not really available. We easily felt that we could not ask for 'things'. That we had enough to eat was good enough and satisfying.  But today we are grooming a highly protected generation which has not seen 'mashi' then why should they have mashithandu? They have all in packs! Even family? Family packs!! They have not touched cheli, they have not heard 'no' and gradually, we are building a generation which is emasculated, weak! It is up to us to school them if not born tough (like CEAT tyres), train them tough, so that they can withstand the vicissitudes of life, from which no parent can shield them forever, except by a shikshanam!
When I think of baalyam, the Mammootty picture comes to my mind, where he narrates his story of childhood friendship (katha parayumbol) with Balan. Tears swell up in my eyes when I see the scene. What kind of friendships are our children having? What kind of shikshanam our children should have? That leads me to share with you two small stories.
A man, cobbler by trade was in dire straits and it was sever winter.  Urged by his wife he set out to collect dues from his clients so that they could have another warm coat instead of sharing one among the two.  But his mission was hardly successful.  Only a very few people paid their dues. That was not sufficient for a coat.  He thought of having a beer and returning.  Then he noticed a man, stark naked, shivering in the cold sitting in front of the Church.  He averted his eyes and went ahead for his beer. That having had, he returned only to find the man there.  He could not resists asking after his well being. He wouldn't say anything other than his name being Michael and having been cursed by God. He insisted on asking him to go home with him. At home, his wife was enraged and said that she would have nothing to do with him who has spent the earnings on drink, neglected necessities home and brought a vagabond home.  He was really chastised. However, he said humbly, Martha, for the love of God, pl take us in and give us food. When she heard that though not happily, she spread what she had before them. Then the MIchael's face brightened in a smile that was so consoling to all. He continued there, became Simon's assistant and got established. A rich man came with a high quality leather and asked to make a shoes which would really last long.  Simon entrusted the task to Michael and left to the town.  When Simon returned, he was aghast as the leather was cut for a soft shoe.  When he expressed his shock, there was a smile on Michael's face that lit up the whole house.  There arrived a messenger from the rich client saying that he met with his death on his return, and now what he required was a funeral shoe. After a while, a woman arrived at the shop with twin girls, and Michael's face was delighted with wonderment. When the woman saw that she responded saying the twins were not her daughters.  Their father had died before their birth and mother, on giving them birth.  Being left orphans, she took it upon herself to bring them up.  When he heard that for a third time, there was a heavenly smile on his face that was so consoling to all.  After they left, he revealed his identity to Simon and Martha.  I am an angel, cursed by God. I disobeyed God when asked to take the life of the mother of these kids, wondering how they would survive.  Then God sent me to earth as a punishment, asking me to find answer to three questions. I have found answers to the questions I have been assigned to find as part of my curse, and I am released!
The questions were:
What is there within humans? I have discovered it is Love, it is Love for God, or God itself!
What is uncertain about humans? It is death - when and how it would come. 
What guides humans? I know it's God's providence, which is Love, which is God itself.

So finally, does our education lead our children to God who is Love, to the right kind of friendships? Also, to the wisdom - nityanityavastu vivekam. ability to distinguish between what is passing, and what is lasting. Hence as said by Gandhiji, 'live as if you were to die tomorrow and  learn as if you were to live for eternity'.  (Naaleyennathilla nammal innu thanne nEdanaNam)
The friendships that should develop in our schools should be of many levels: The first of it is usually with peers - that is good.  Are we friends in deed? Do we have friends in need?  Do we learn from our friends to be better? paadam saha brahmacharyebhyah! One quarter of our learning has to happen through our company with friends.
However, there are very many times, when such friendships belie our expectations - there comes the significance of having God as our trusted friend; like Anna in the book, who calls upon God everyday, or any time, and say, Mr. God, this is Anna! God as a friend in need, and friend indeed.
In today's understanding our friendship circle - love circle ought to exceed the human circle to encompass the planet of which we are part of - being friendly with Mother Earth, sister plants, brother soil as St. Francis of Assissi did.  This is also our survival strategy as is being sung poignantly in the popular awakening song: ini varunnoru thalamurakku ivide vaasam sadhyamo?
As basically learners, our children ought to develop friendship with books. That to have books as their companion, to possess a book always to look into should become a habit, an indicator of a Christite.
Such habits will lead to further friendship of a learner - a friendship with some faithful friends who keep us learners, seekers: They are the faithful sevants of Rudyard Kipling: What, Who, Where and When, and on a higher plane How and Why with which we understand, discover and explain the world around us.
But when we step beyond these six, and befriend a seventh faithful, WHY-NOT, then we become Christ like - who create history, who change the course of life. We honour Kalam & Gandhi, but when we are able to stand up and ask beyond the hows and whys about phenomena to whynot-s of possibilities we begin to fill the voids such great people (mahatma) have left.  When we are willing to leave the trodden path and go it alone, we make a difference like Christ, who thought 'why should we kill our enemies, why not love them, and destroy the enmity? A learner is invited to such a challenging path of a seeker.
I will conclude this by narrating the story of such a seeker.  This story is placed against the context of corruption and discrimination that is being found and experienced in today's society. Our leaders become tainted, and that has come to be taken for granted.  Rohit Vemula is no more, and it is said that it is discrimination as a dalit that led him to take his life.  Against such context, we recall a seeker, Satyakaman.  He wanted to make friends with the world of letters, with the six faithful servants. However the deeksha is given only when he is able to tell his gotram and his father's name.  He had neither.  When he asked his mother, she told: Son, you tell them you are son of Jabala. Though embarassing, Satyakaman, as the name goes, didn't have any hesitation in giving the answer to Maharshi Gautaman: I am Satyakaman, son of Jabala.  Gautaman told him, you are a Brahmin, only a Brahmin can tell truth in that manner. He was accepted for deeksha.
In the classification of castes, Brahmin is said to be topping the classes - but take a cue from Gautama, we learn that 'brahmanyam'  is an acquired status and it is acquired by the ability to seek truth and tell truth, and that is a possibility for everyone. We grow from a low disposition to high as we embrace and cling to truth.
satyam vada, dharma cara - satyameva jayate! We should not have to regret like Dhrutharashtra at any  point saying, 'janami ca me dharamam na me pravrutti, janami adharamam na ca me nivrtti.' I knew the truth but I could not follow it, I knew the untruth, but I could not avoid it.
May Christ Central School have Christ at its centre, who claimed I am one with the Father, I am the truth. May the metamorphosis of MGM to Christ happen with the individual student, and may Christ rule their hearts and deeds leading them ever to the ever broadening horizon of truth.
I thank you for your patient listening. May God bless us all.